Dawniej nie było cieni. Była noc, rzecz jasna. Były jaskinie, głębokie studnie, szczeliny pod korzeniami i ciemność śpiąca pod zamkniętymi powiekami. Były miejsca, do których światło nie sięgało, bo nawet światło miewa granice, choć bardzo nie lubi się do tego przyznawać. Ale cień nie należał jeszcze do ludzi. Nie szedł
W dawnych czasach i zapomnianych legendach mówiono, że każde imię, które kiedykolwiek istniało, nosiło w sobie ślad pierwszej istoty, która je wypowiedziała. Nie jak wspomnienie, bo wspomnienia są zawodne i ulotne, lecz jak odcisk pozostawiony w samej tkance rzeczywistości. Imię nie było przecież tylko dźwiękiem. Było znakiem, ciężarem i losem,
Dawno, dawno temu, w nie tak odległym, całkiem nowym Wszechświecie, gdzie Czarny Kartograf, nieświadomy jeszcze własnej przyszłości, spał smacznie w łóżeczku utkanym z gazowych olbrzymów, żył pewien ptak. Latał po kosmosie, zbierając imiona, te zgubione przez żywych oraz te osierocone przez tych, którzy zakończyli już swoje istnienie. Bowiem kiedy imię